NokOnTheRock

วันที่ 30 ธันวาคม 2550

เป็น ความทรงจำ ครั้งสุดท้าย

ที่ได้อยู่บ้าน(พี่ชาย)

..อยู่กับหลานสาว

.. สาวน้อย ที่น่ารัก ทั้ง 2

นั่งนับนิ้วดู

ผ่านมา จะ 3 เดือน แล้ว

ที่ไม่ได้หยอกล้อ

ไม่ได้เห็นหน้า

ไม่ได้เจอกัน

เจ้าคนโต 3 ขวบ

พอจะคุยรู้เรื่อง

..แต่เดี๋ยวนี้ไม่คุยกับเราเลย

เจ้าคนเล็ก 1 ขวบ

ไม่ต้องพูดถึง..ไม่รู้เรื่องกันหรอก

แต่โทรไปทุกครั้ง

ก้อได้ยินเสียงแทบทุกครั้ง

..เสียงร้องไห้แย่งโทรศัพท์จาก พ่อ/แม่

เราค่อนข้างจะสนิทกะเจ้าคนเล็กพอสมควร

อาจจะเพราะเห็นกันตั้งแต่แม่ท้องโย้

จนวันแรกที่คลอดออกมา

เป็นบุคคลที่ 3 ที่เห็นหน้า (หลังจากพ่อ+แม่เค้าสิ)

(ใช่ไม๊เนี่ย ..ถามตัวเองเพื่อความแน่ใจ)

วันนี้หยิบเอาซีดีเก็บภาพเก่าๆออกมาดู

เป็นรูปเซ็ทที่ชอบมาก

ชุดที่เป็นของฝากจากเชียงใหม่

(ได้ข่าวว่าตอนนี้เจ้าคนเล็กใส่ชุดนี้ไม่ได้แล้ว .. ติดพุง)

..คิดถึงบรรยากาศวันนั้น

..พยายามเรียกให้เจ้าคนพี่น้องมองกล้อง

(แต่ดูเหมือนทั้งสองจะไม่ใส่ใจเอาเสียเลย)

..พยายามให้ยืนเคียงข้างกัน พี่-น้อง

(แต่ไม่เป็นผล ..ต่างคนต่างมัวแต่เล่น)

สุดท้าย ..เอาเท่าที่ได้แล้วกัน(วะ)

เหนื่อยมาก

(เพิ่งเข้าใจตากล้องที่ให้เด็กกับหมาเป็นแบบ ก้อคราวนี้แหละ)

(เหมือนจับปูใส่กระด้งจริงๆ)

ในที่สุด

เราได้ภาพอย่างที่เห็น

((พยายามใส่เรื่องราวให้ดูเหมือนว่า

เราตั้งใจให้ออกมาเป็นธีมนี้))

..

..

[[ เด็กกินดอกไม้  ]]

"สวัสดีค่ะ หนูชื่อ แสตมป์ ค่ะ วันนี้หนูจะมานำเสนอการกินดอกไม้ ที่แสนเอร็ดอร่อย"

"ซึ่งจริงๆแล้วไม่ได้มีอะไร ยากเย็น  งั้นเรามาเริ่มกันเลยนะคะ"

        (มือเริ่มคืบคลานเข้าหาเหยื่อ)

"ก่อนอื่นเราต้องเล็ง ดอกสวยๆหอมๆ น่าน ล่ะค่ะ เล็งดีดี"

"เมื่อเจอดอกที่ ใช่ เด็ดเลยค่ะ แต่เบาๆมือนะคะ เดี๋ยวดอกช้ำ แล้วจะไม่อร่อย"

"เมื่อได้มาแล้ว ก้อนั่งพับเพียบให้เรียบร้อยเพื่อ ทานดอกไม้ที่เลือกมา"

(อร่อยเหาะ ไปเล้ยยย)

"สวัสดีค่ะ หนูชื่อ สตอง ค่ะ เป็นพี่สาวของ แสตมป์"

"ยี้ คุณผู้ชมขา น้องสาวนู๋กินดอกไม้ค่ะ ไม่รู้อร่อยตรงไหนเนอะ"

"โด่ ตัวเองไม่เคยกิน ไม่รู้หรอกว่ามัน หรอยแรง หรอยแรง"

"เอ..พี่เห็นน้องกินแล้วพี่อยากลองกินดูมั่งแล้วล่ะ"

"ได้การล้ะ เอามั่งดีกว่า งั้นเอาดอกตรงนั้นล้ะกัน เอ แต่มันสูงจัง"

     "น้องแตม ๆ ช่วยพี่ตองหน่อย !!"

"อึ้บ อีกนิดเดียว อดทนหน่อยนะน้องนะ"

"ดอกนั้นแหละ ดอกนั้นเลย อีกนิดเดียว นิดเดียว"

ตอง  ::  กินดอกไม้ มันอร่อยเหาะ อย่างนี้ นี่เอง รู้งี้พี่กินตั้งนานแล้ว

แตม ::  เห็นมะ หนูบอกแล้วไม่เชื่อ ว่ามัน หรอยแรง หรอยแหรง

ได้รับความขอบคุณจาก ::

                น้องแตม ค่า                                                                          น้องตอง ค่า

เป็นไงบ้างคะ

กับลีลากินดอกไม้ ของ สองสาว

(เป็นเรื่องเป็นราว)

แต่มันก้อทำให้หายคิดถึง เจ้าหลานสองคนนี้ไปได้ไม่น้อยนะเนี่ย

อีกไม่นาน

อีก 25 วัน

เราจะเจอกันล้ะ

แล้วเรา  ค่อยไปกินดอกไม้ด้วยกัน 3 คน นะจ้ะ

ป.ล. (พ่อ+แม่ หลานมาเห็น สงสัยเราจะไม่รอด)

[[ตำหนิ ติชม ได้ เจ้า ค่ะ ]]